Drukuj
Big Bad Wolf

Jak powszechnie wiadomo, język angielski należy do grupy języków – mówiąc eufemistycznie – mało elastycznych pod względem szyku wyrazów. Po angielsku taką restrykcyjną, mało wyluzowaną, wapniacką wręcz składnię określamy mianem „fixed word order”. Z reguły przez szyk wyrazów rozumiemy położenie podmiotu, orzeczenie i dopełnienia w zdaniu, lecz okazuje się, że i przymiotnikiw języku angielskim należy ustawiać w ściśle określonej kolejności. Warto zatem przeanalizować prawidła ich stosowania, jako że przymiotnik to doprawdy poręczna i przydatna część mowy – opisze wszystko od wagi i gabarytów, przez wiek, kształt, kolor, po bardziej abstrakcyjne własności, jak zastosowanie, pochodzenie czy względna atrakcyjność tudzież powabność. By nasze opisy były jak najbardziej precyzyjne, niekiedy trzeba połączyć kilka przymiotników. I tu pojawia się problem – otóż, są przymiotniki równe i równiejsze, a każdy z nich ma swoje konkretne miejsce w hierarchii, której już za chwil kilka wnikliwie się przyjrzymy.

Zanim przejdę do typologii przymiotników, napiszę o pewnej prawidłowości, a mianowicie: przymiotniki opisujące opinię z reguły stosowane są w pierwszej kolejności. Zasada ta, choć sprawdzająca się w zdecydowanej większości przypadków, nie jest stuprocentowo uniwersalna i kolejność użycia owych przymiotników może sporadycznie ulec zmianie w zależności od kontekstu, o czym później. Przykład:

Gdy już wyrazimy opinię, lub gdy chcemy pominąć werbalizowanie swych poglądów, przychodzi czas na resztę przymiotników, które dzielą się na następujące typy (podane w kolejności, w jakiej należy je stosować):

Kilka przykładów łączenia przymiotników:

Jak wspomniałem powyżej, przymiotniki wyrażające opinię nie zawsze stosowane są na początku, czyli przed przymiotnikami opisującymi bardziej obiektywne cechy. Można zmienić ich pozycję, gdy chcemy podkreślić pewną cechę, czyli zastosować emfazę. Przykłady: